Impact
Voor BonteHond is impact maken met kunst een vanzelfsprekendheid. Maar om de impact die we maken te kunnen meten en duiden, is een gerichte aanpak nodig. In 2025 namen we deel aan een pilot van het Ministerie van OC&W, onder begeleiding van Impact Centre Erasmus, waarin we zijn gestart met het meten van onze impact.
Onze impactdoelstelling luidt: ons publiek wordt liever en begripvoller naar zichzelf en de ander. Vanuit deze doelstelling hebben we een verandertheorie opgesteld. Een verandertheorie beschrijft hoe en waarom een activiteit, in ons geval theatervoorstellingen, kan bijdragen aan maatschappelijke impact. Het maakt inzichtelijk welke stappen plaatsvinden tussen de voorstelling zelf en het uiteindelijke effect op het publiek.
Deze manier van werken noemen wij de Bonte Impact: theater inzetten als een plek waar kinderen en volwassenen zichzelf én de ander kunnen ontmoeten. Door herkenning, verbeelding, emotionele betrokkenheid en gesprek ontstaat ruimte voor reflectie, empathie en meer begrip voor verschillen tussen mensen en binnen gezinnen. Daarbij hoort ook onze overtuiging van doing good louder: niet alleen impact maken, maar die impact ook zichtbaar, bespreekbaar en deelbaar maken, zodat ervaringen, verhalen en ontmoetingen verder kunnen resoneren buiten de theaterzaal.
ZOEK DE VERSCHILLEN
Bij de voorstelling ZOEK DE VERSCHILLEN zijn we gestart met het meten van deze impact, en de eerste resultaten verrasten ons positief. Met minimale meetmiddelen haalden we waardevolle reacties op van zowel kinderen als volwassenen. De komende jaren willen we het meten van onze impact verder uitbreiden om onze koers beter te kunnen monitoren en waar nodig bij te sturen.
Om inzicht te krijgen in de impact van de voorstelling, combineerden we verschillende onderzoeksmethoden. We verzamelden reacties van bezoekers voorafgaand aan en na afloop van de voorstelling, observeerden leerlingen tijdens schoolvoorstellingen en organiseerden nagesprekken en workshops in de klas. In deze workshops gingen leerlingen aan de slag met creatieve reflectie-opdrachten. Zo schreven zij brieven aan de personages uit de voorstelling, waarin zij vertelden wat hen had geraakt, wat zij herkenden en welke inzichten zij hadden opgedaan. Deze brieven gaven een bijzonder inkijkje in de manier waarop de voorstelling doorwerkte in hun gedachten en belevingswereld na afloop van de voorstelling.
In ons onderzoek is te zien dat de voorstelling verbindend werkt. Kinderen voelden zich gezien in hun eigen thuissituatie en achtergrond. En er worden ook nieuwe gesprekken gestart tussen ouders en kinderen. ZOEK DE VERSCHILLEN creëerde een omgeving waarin het publiek niet alleen toeschouwer was, maar ook actief deelnam, reflecteert en zichzelf herkent. Daarnaast stimuleert de voorstelling ook open gesprekken over identiteit, afkomst en verschillen. Het was bijzonder om dit in ons onderzoek over impact waar te nemen, zowel bij het vrije publiek als tijdens de schoolvoorstellingen.
STEMMEN UIT DE ZAAL
Voor deze voorstelling had ik er nooit bij stilgestaan dat ik een witte moeder ben, ik zag mezelf gewoon als moeder, maar niet expliciet als witte moeder.
Zo goed dat je dit op een jonge leeftijd te zien krijgt, ik ben nu 54 jaar en realiseer mij dat dit iets is wat je moet bespreken, over na moet denken met elkaar. Wat een cadeau als je dit op je 12de al mee krijgt.
De buitenwereld heeft vaak meer moeite met de uiterlijke verschillen dan jijzelf.
Nia en haar moeder Tess doen mee aan een spelshow: The Battle of the Band. In het spel staan ze tegenover elkaar om hun band te bewijzen. Ze zijn aan elkaar gewaagd, aan elkaar verbonden en kennen elkaar als de beste. Maar wat als ze antwoord moeten geven op moeilijke vragen? Wat als iedereen hen laat zien dat ze door hun verschil van huidskleur en leeftijd juist niet op elkaar lijken? Kunnen ze wel de beste band hebben?
